Իրական հաղթանակը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ավարտվում են հնարավորի մասին սովորական պատկերացումները և սկսվում է մարդու անկոտրում կամքը։ Կան պատմություններ, որոնք ոչ թե պարզապես դժվարություններին հարմարվելու, այլ սեփական ոգու գերակայության մասին են։
staffmedia.am-ում այսօրվա մեր զրուցակիցը Սեյրան Սողոյանն է՝ 44-օրյա պատերազմի մասնակից։ Անցնելով ծանրագույն փորձությունների միջով՝ նա այսօր իր օրինակով ցույց է տալիս, որ ամենամեծ հաղթանակները նախևառաջ տեղի են ունենում մարդու ներսում։ Սեյրանը զինվոր է, ով պատերազմից հետո չի դրել զենքը, այլ պարզապես փոխել է պայքարի դաշտը։ Այսօր նրա «զենքը» ստեղծագործելն է, իսկ առաքելությունը՝ սեփական օրինակով ապացուցելը, որ հայրենասիրությունը ոչ թե խոսք է, այլ ամենօրյա գործ։
Փոքր տարիքում Սեյրանի երազանքները կապված էին ստեղծագործության և ազատության հետ։ Նա հիշում է, որ կային նկարչական պարագաներ, որոնք չէր կարողանում ձեռք բերել, բայց շատ էր ուզում ունենալ։ Միաժամանակ երազում էր շատ ճամփորդել։ Երազանքներից մեկն էլ հայտնի լինելն էր, կապ չունի թե որ ոլորտում։ Ապագայի մասին նրա բոլոր պատկերացումները միշտ վառ ու լուսավոր էին։
Իմ ապագան միշտ պատկերացրել եմ վառ ու լուսավոր՝ հաղթանակներով ու հաջողություններով:
Պատերազմը, սակայն, դարձավ այն կետը, որտեղ այդ պատկերացումները վերաձևավորվեցին։ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմում Սեյրանն օրեր շարունակ իր զինակից ընկերների հետ եղել է առաջնագծում՝ մասնակցելով մարտերին, իսկ հոկտեմբերի 5-ին ստացել է ծանր վիրավորում։
Պատերազմը թողել է ոչ միայն ֆիզիկական, այլև խոր հոգեբանական հետք՝ փոխելով Սեյրանի արժեհամակարգը և կյանքի հանդեպ վերաբերմունքը։
Եթե նախկինում ունեի ձևավորված այլ արժեհամակարգ, այն ավելի փոփոխվեց։ Ես սկսեցի ավելի շատ գնահատել ժամանակը, ընտանիքիս ու իրական ընկերներիս, գնահատել ունեցածս, ու փորձել անել առավելագույնը՝ առանց հետ նայելու:
Անցած փորձությունները ստիպեցին նրան վերագնահատել իր նպատակներն ու գտնել ճանապարհներ սեփական մտքերն ու զգացողությունները արտահայտելու համար՝ ոչ միայն մասնագիտության մեջ, այլ նաև ստեղծագործելու միջոցով։
Թեև Սեյրանը մասնագիտությամբ հանրային կառավարման մասնագետ է, այսօր նա իրեն գտել է ստեղծագործելու մեջ։ Ազատ ժամանակ սիրում է ֆիլմեր դիտել, կարդալ, երաժշտություն լսել, շրջագայել Հայաստանով, իսկ ամենախորը հանգստությունն իրեն տալիս է նկարելը։
Ինձ այս պահին ավելի շատ դուր է գալիս ստեղծագործելը, որը հետաքրքիր ձևով արտահայտել եմ իմ ինստագրամյան էջում՝ նկարելու և կարճ ֆիլմեր ստեղծելու միջոցով։ Ես դրանց միջոցով կարողանում եմ ավելի հեշտ փոխանցել իմ մտքերը:
Ստեղծագործության հետ մեկտեղ Սեյրանի համար կարևոր դարձավ լինել այնտեղ, որտեղ կարող էր մարդկանց աջակցել և լինել նրանց կողքին։ Կյանքի այս փուլում ևս նա շարունակում է իր ծառայությունը, այս անգամ արդեն «Հայորդի» բարեգործական հիմնադրամում։ «Հայորդի» հիմնադրամը ստեղծվել է 2020 թվականին՝ մեկ կարևոր առաքելությամբ՝ աջակցել զոհված հայորդիների երեխաներին և ընտանիքներին։
Հիմնադրամի գործունեությունը չի սահմանափակվում միայն նյութական աջակցությամբ։ Նրանց հիմնական նպատակը երեխաների սոցիալական, կրթական և հոգեբանական աջակցությունն է, ինչպես նաև նրանց կողքին լինելը երկարաժամկետ ծրագրերով՝ ապահովելով արժանապատիվ ու լիարժեք ապագայի հնարավորություններ։
Սեյրանը միացել է Հայորդիին ընկերոջը՝ հիմնադրամի հիմանդիր Վաչեին, իր կարևորագույն գործում աջակցելու համար։ Իսկ Հայորդին նրա համար ավելին է քան պարզապես կամավորական նախաձեռնություն․
Հայորդին ինձ համար ընտանիք ու տուն է:
Այստեղ նա ներգրավված է երեխաների հետ աշխատանքում՝ նկարում է, կազմակերպում քննարկումներ, խաղեր, անհատական զբաղմունքներ։
Իմ առաքելությունը օգնելն ու սիրելն է, և հենց դա էլ ես հետ եմ ստանում:
Խոսելով հայրենիքին ծառայության մասին, Սեյրանն ամբողջացնում է հայրենասիրության իր բանաձևը․
Հայրենասիրությունը գործն է՝ ի շահ հայրենիքի բարգավաճմանն ու ծաղկեցմանը:
Նրա համար կյանքի ամենամեծ հենարաններն են հավատն առ Աստված, ընտանիքը և հավատը սեփական ուժերի հանդեպ։
Իսկ հարցին, թե ինչն է իրեն մոտիվացնում առաջ գնալու և ստեղծագործելու համար Սեյրանը նշում է․
Շատ ավելի հեշտ է հավատալ ինքդ քեզ ու անել առավելագույնը՝ ինքդ քեզ ապացուցելու համար։ Դա իսկական հաղթանակ ու մոտիվացիա է:
Կյանքի այս փուլը Սեյրանը բնութագրում է մեկ բառով՝ «վերածնունդ».
Ես նորից եմ ծնվել ու ունեմ առաքելություն՝ ավելի լավը դառնալու և լավը տարածելու համար:
Ամփոփելով մեր զրույցը՝ Սեյրանը բոլոր նրանց, ովքեր հիմա դժվար ժամանակներ են ապրում կամ չունեն մոտիվացիա առաջ գնալու, հիշեցնում է՝ ամեն մեկն ինքն է որոշում, ինչպես շարունակել, բայց կարևոր է ոչ մի պահ չկորցնել հավատը, որ վերջում լույսն ու հաղթանակը լինելու են։
Ամեն ոք ինքն է որոշում ՝ ինչպես դուրս գալ տվյալ իրավիճակից, բայց շատ կարևոր է ամբողջ ընթացքում չմոռանալ լույսի ու հաղթական ավարտի մասին:
Սեյրանի ընտրությունը մեկն է՝ չկոտրվել, շարունակել ստեղծել և ծառայել հայրենիքին սեփական գործով։ Եվ հենց այդ ընտրության մեջ է նրա ամենամեծ հաղթանակը։
